http://www.vanityfair.com/magazine/2011/04/sebastian-junger-remembers-tim-hetherington-201104

Dunno Annette. Maybe melancholy wasn’t the right word. It’s all so very intense, very real. Real emotions, real problems, desires, wishes, hopes. A real longing for freedom, not as an abstract concept, but in terms of a concrete, tangible chance to make something of your life without the government putting up a roadblock at every conceivable opportunity, threatening to jail you and take away your life, hurt your loved ones or beating you until you shut up and become docile.

I’ve seen fathers explain to their kids that Mubarak was a tyrant, that they’re now free, that things will be better, I’ve seen people with a broken left arm rush back to throw stones with their right arm, laughing through their pain and defying the very real chance that they would not make it through the night in pursuit of, simply, a shot at life. A good life.

These people are not just numbers on a strategic planning assessment, but individuals that have decided they would take a chance and ride on the wave of emotional uprising that had no plan, no strategy, no clear goals, stages or roadmap laid out towards the final goal.

And most believe they’ve succeeded. This simple man with his two cute little daughters who he was explaining to that everything will now be better… I can’t help but think of the Americans, Israelis, Europeans that must now be busily orchestrating Egypt’s next government and doing everything they can to prevent that – God forbid – Egyptians will get to choose their own government in a few months. I can’t help but worry that some of these happy protesters will end up in a torture chamber in a few weeks, months.

And I find myself smack bang in the middle of it. So I was wondering: what am I doing here? Then I heard the song, and felt melancholic. Even if it’s not the right word.

- Going over land is just as expensive as flying;
- Take a private car from city to city if you’re short on time and worry about the costs later;
- Prices triple in times of revolution;
- Make friends with a high-ranking officer and get his name and number. Do the same with organisers on the other side.
- Major cities are closed off days before major protests;
- Lie to get through the checkpoints, all seven of them. You’ll be surprised at how far you get;
- Bring an extra phone for the local SIM so that you can use international and local numbers at the same time. Make sure your paper covers your phone bill;
- Bring a third phone in case someone wants to confiscate one;
- They can start shooting at any time;
- If one side threatens to kill a prisoner, you stop making notes and try to intervene if you can;
- Try to get both sides’ story and don’t assume nobody can be a Mubarak supporter unless they get paid;
- If one side starts hitting you, stick to the other;
- Make sure your stuff is packed in a bag next to the door if you feel you may be forced to leave quickly;
- Also keep a little escape bag with money and ID documents;
- Stock the hotel room with food and water while you can;
- Buy credits. A lot;
- Bring money. A lot;
- Make sure someone pays for it all.

- Nothing beats Being There.

The normally touristy and relaxed neighbourhood has been the scene of full-fledged street fighting for several days now, with pro-democracy activists battling pro-Mubarak (the two are antonyms) activists corner-to-corner for control over Talat Harb or El Bustani street, a bridge over the Nile or a square in the middle of Tahrir neighbourhood. Hundreds of fist-sized rocks, Molotov cocktails, petrol bombs are flying back and forth in long arches, hour after hour, night after night, wounding people, burning people, injuring hundreds – many very seriously.

And killing them. Last Wednesday, I was walking along on Tahrir square at 4.00 a.m. with a very smart young Palestinian-Egyptian surgeon called Yasser. He had just shown me what they did with their wounded, after I gave him a call asking him to intervene because activists were threatening to kill one of their prisoners. While we were at the northern edge of the square, watching the Mubarak supporters throw firebombs off the bridge facing the square, the pro-Mubaraks suddenly retreated and the pro-democracy fighters followed them, thinking they were winning. Yasser and I ran with them.

It was a trap. As soon as the pro-demo’s left their position, the other side opened fire with pistols and automatic rifles. We had to run for cover – literally. While Yasser was shouting at me to run to the tank he was sheltering behind, a guy running ten meters in front of me just fell down like a sack. Bullet in the gut. A few seconds later we were back in a safe zone, while four bearded men were running past us with the wounded man on their shoulders. I asked Yasser if he would make it. “If he can make it to a hospital in thirty minutes he will. If not, he will die.”

He died on Saturday afternoon.

I learned something here – I will keep a longer distance next time. But in my defense: these were the first shots, I had no idea they would switch from rocks to bullets.

Now I spent the day in the hotel. And I regret it. Stories of journalists being beaten up have been reaching us (about a dozen Dutch conflict / Middle East journalists are staying here) all day. Some people are making plans to leave: if you can’t leave the hotel, there’s no point in being here. One guy left to go around the neighbourhood and was promptly detained by police in civilian clothes who took his phone. Then again, I just went out to get some water and snacks and am still alive. And I now realise that my own sources have been telling all day that the city is reasonably okay to go into. I will trust those more from now on.

Beiroet is aangenaam, tot nu toe. Ik val met mijn neus in het nieuws – de regering is hier net gevallen – en het is hier allemaal veel westerser dan in Damascus. Dat betekent dat wij een enorme Spinney’s supermarkt in de buurt hebben waar we HAK groente en allerlei soorten Lay’s chips kunnen kopen, en dat het hier wemelt van de lekkere restaurantjes en dure auto’s. Dat het hier een stuk westerser is slaat dan ook niet echt op de zeden en gewoonten, maar meer op het straatbeeld, zeg maar.

Maar het kost allemaal wel wat, mijn God. Ik heb me daar aardig op verkeken. Gelukkig heb ik al verschillende keren van winkeliers en taxichauffeurs te horen gekregen: journalist? Oh dan heb je hier genoeg te doen! Met als toppunt een cynische Libanese collega, die fijntjes opmerkte dat ik mijn wasmachine en airco zo bij elkaar heb nu de regering net gevallen is. Tja. We zullen het zien.

Hussein heeft vier kinderen, een vrouw en een invalide moeder die hij moet onderhouden, maar geen werk. Daarom is hij net langs alle dure restaurants in de buurt gelopen om te vragen of ze een baantje voor hem hebben. Afwasser, schoonmaker, wat dan ook. “Ik ben echt een hele harde werker,” zegt hij, terwijl hij diep inademt en zijn borst vooruitsteekt. Maar ze vinden hem te oud. De mannen met de strikjes sturen hem terug de regen in. Dus loopt Hussein maar wat rond; hij durft niet naar huis zonder geld om zijn familie te eten te geven. 300 pond heeft hij nodig voor aardappelen, tomaten en brood. Vijf euro.

In Syrië bestaat geen AOW. Zoals de gewoonte is in Arabische families, worden kinderen geacht voor hun ouders te zorgen als zij te oud zijn om te werken. Hussein komt als automonteur niet meer aan de bak, zegt hij. Te oud. En het restaurant waar hij schoonmaakte, is twee maanden geleden gesloten. Hussein heeft, naast zijn vier kleine kinderen, twee volwassen zoons. Maar die zijn hun dienstplicht aan het vervullen en dus zit de familie zonder kostwinner. Nog twee maanden. Dan komt, als God het wil, de eerste thuis. Tot die tijd struint Hussein rond door Damascus, op zoek naar kleingeld. Wanneer hij 500 pond in zijn handen gedrukt krijgt, springen de tranen hem in de ogen. “Bedankt,” zegt hij. Terwijl Allah’s regen en Hussein’s tranen uiteen spatten op zijn versleten, hangende schouders, begint hij aan de lange tocht naar huis.

Thuis. Ik realiseerde me ineens: dit is thuis. Amsterdam is thuis, maar Damascus inmiddels ook. Ik heb daar eigenlijk nooit echt goed bij stilgestaan. Ik heb natuurlijk een hoop gekankerd over Syrië (vaak terecht), maar vandaag bekeek ik het met nieuwe ogen. Het is vrijdag, dus heerlijk rustig in de stad en niet overal het gebruikelijke geronk en getoeter, en ik heb na mijn klussen in de ochtend een paar uur als toerist weer rondgelopen. Camera op mijn schouder, wandelen. Wat een bijzondere stad is het toch ook eigenlijk. En alle straten hebben voor mij inmiddels herinneringen: hier woonde mijn vriend Harry, daar John. Hier had ik toen dat feestje, hier dat interview met die man die een uur te laat was. Hier kreeg ik ruzie met een taxichauffeur, daar zit mijn trouwe DVD-man waar ik al drie jaar al mijn films koop. Hier ben ik ooit zo dronken de deur uitgerold en hier ging ik vorig jaar altijd zo lekker eten. Hier is het ministerie van Informatie, waar ik ook alweer drie contactpersonen heb versleten en de eerste keer zo nerveus was. Hier werkte mijn vriendin vorig jaar, en daar werd ik bijna opgepakt na de bomaanslag in 2008. Hier volgde ik vroeger Arabische les bij het vrolijke schooltje, en daar stapte ik altijd over op een service naar Mezze Jabal, waar Judit en haar vriend woonden voordat ze naar Zwitserland emigreerden. Hier liep ik ooit om middernacht met een lokale journalist, die mij stiekem liet zien waar de overheid al het eeuwenoude erfgoed dumpte dat overbleef na de renovatie van de oude stad. Jaren geleden alweer. Hier is het cafétje waar ik al jaren al mijn afspraken zie, en het kamertje erboven waar ik mijn eerste maand als kersverse journalist in Damascus doorbracht. Ik weet nog dat deze bioscoop er net was, en op dit plein kwam ik begin 2008 voor het eerst aan in Damascus. We gingen toen dat internetcafé in. Hier kocht ik het huwelijksgeschenk voor mijn vader en zijn vrouw in 2008, en in deze straat woonden Tareq en Annette voor ze naar Amerika vertrokken. En hier, hier is mijn huis. Thuis.

Mijn tweede thuis. Ik ken de stad inmiddels op mijn duimpje na al die tijd, en ik realiseer me nu eigenlijk pas: ik ga het missen. Ik ga Syrië en de Syriërs missen. Ik ben ver gekomen de afgelopen jaren, en nog lang niet uitgereisd. Wie weet wat de toekomst allemaal nog brengt. Het was het begin van een nieuw avontuur, en Syrië en de Syriërs zijn goed voor mij geweest.

Damascus, bedankt. Ik hoop hier altijd welkom te blijven.

En vrij is het in Libanon. Dat wil zeggen: in Beiroet. In het centrum van Beiroet. Als je naar het zuiden wil, waar Israël tussen 1982 en 2000 de boel bezet hield: toestemming van de overheid. Wil je naar een Palestijns vluchtelingenkamp? Toestemming van de overheid. Wil je werken in een van de zuidelijke dorpen onder de controle van Hezbollah? Toestemming van Hezbollah. Bekaa-vallei? Toestemming van Hezbollah. Daahye in het zuiden van Beirut? Eh-eeh. Niet zonder toestemming van de baarden.

Het is verdomme nog erger dan werken in Syrië (veel erger, Syria has been good to me). Je kunt niets in Libanon zonder toestemming van de een of de ander. Het beleid van de overheid mbt persvrijheid buiten Beiroet laat al te wensen over, maar Hezbollahland is ook een rare gewaarwording. Enige officiële claim op autoriteit in die gebieden kunnen ze natuurlijk niet maken, maar het feit dat de Partij van God nu eenmaal meer wapens, aanhangers en macht heeft in al “hun” gebieden, zet de overheid gewoon buitenspel. Fact of life.

Onlangs was ik in Beiroet om een aantal verhalen uit te zoeken (zie de bijlage bij onderstaande post) en moest daarvoor naar Daahye (Zuid-Beiroet zoals hierboven genoemd). Vrienden raadden mij aan om van tevoren toestemming te vragen bij het mediakantoor van Hezbollah – sommige vrienden raadden mij aan om dat niet te doen en te kijken wat er dan zou gebeuren, har har.

Ik naar dat mediakantoor, waar ze me eerder prima geholpen hadden. “Nee meneer,” zei het volledig bedekte meisje. “Fotograferen in Daahye kunnen wij niet voor u regelen op zo’n korte termijn.” (Ik was ook laat.) Maar ik mag toch gewoon met mensen praten, neem ik aan? zei ik retorisch. “Ja natuurlijk! Praat met wie u wil,” zei het meisje na enige overweging.

Dat werkte dus niet. Na rondlopen in Daahye en – toegegeven – iets te opzichtig naar een centrale Hezbollah-hal kijken, werd ik de pas afgesneden door een knul op een scooter.

“I am Hezbollah. Give me your passport.”
“No.”
“I am Hezbollah”
“Okay.”
“Give me your passport”
“No.”

En zo even verder. Jongetje kijkt gegeneerd om zich heen en pakt de portofoon voor versterking. Toegegeven: ik had een rotbui en het waren twee 21-jarig knulletjes. Als het vier bebaarde dertigers met Kalasjnikovs waren geweest, was ik vast minder stoer geweest.

Uiteindelijk achterop de scooter gezet en teruggebracht naar hetzelfde mediakantoortje, waar mijn hebben en houden is doorgenomen en mijn camera op verdachte foto’s werd doorzocht – ik was immers een spion totdat ik iets anders kon aantonen. De vriendelijke dame voelde zich duidelijk een beetje ongemakkelijk, maar kon niets anders dan mij verzoeken de wijk te verlaten en terug te gaan naar mijn hotel in een ander deel van de stad.

Zo werkt het: de politie/overheid komt er niet aan te pas. Hezbollah zwaait de scepter. Reden dat het allemaal weer bovenkwam is omdat ik overmorgen voor Trouw verslag wil doen van een andere gebeurtenis in Hezbollahland, ditmaal de Ashura. Het zal mij benieuwen hoe het dit keer gaat, en of ik met een stuk weet terug te komen. Ik doe mijn best.

Wat een leuke baan heb ik toch